آشنا

 

گـاهی نگــــاه ســوی گدایی روا بـــــــود 

                                                           

                                                      کار کریم بخشش و لطف و عطا بـود

<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

 

 

می سـوزم ازفراق تو چون شمع انجمـن

                                            

                                                       خاکسترت به طوف حریمت رها بـود

 

 

چشمان من به سوی تو آواره روز و شب

 

                                                         تا بنگــرد که خیمه تو در کـجـا بـــود

 

 

تـنـها نـه مـن بـه داغ غـمـت مبتلا شـــدم 

 

                                                         عالم به داغ هجــر غمت مبتلا بـــود

 

 

خالی مباد سـیـنـه ام از عشـق روی تـــو

 

                                                          مهر تــو در وجـود من از ابـتــدا بـود

 

 

مـن زنـده ام به شــوق وصـال رخـت ولی

 

                                                          باور نمی کنم ، که میـســّّر مرا بـود

 

 

گـر هاشـمی غریب بــود در دیــــار خود

           

                                                     شـاد است از این کـه یار ورا آشنا بـــود

 

/ 0 نظر / 2 بازدید