ب مثل باران

واااااای گل پرپرم!

 

حسین جان!

 

مادر! موهاتو شونه زدی رفتی بیرون و جنازه خونینت برگشت.

 

مویه های مادری جوانمرده.

 

از ناراحتی آروم و قرار ندارم.

 

صبح رفته بودیم تشییع جنازه.

 

تو قبرستون یکی دیگه رو هم آورده بودند برای تدفین. باز حس فضولیم و

 

به عبارت مؤدبانه تر حس کنجکاویم گل کرد. رفتم جلو. یه جوون هجده

 

بیست ساله افغانی بیگناه که قربانی هوسرانی بچه محل ترک نژادش

 

شد. همکلاسی ها وبچه محل ها و دوستان ایرانی و افغانیش قبرستونو

 

گذاشته بودن رو سرشون. خیلی سوزناک بود دیدن اون همه بیست ساله

 

سیاهپوش! که حلقه زدند دور قبری که منتظر درآغوش گرفتن دوستشان

 

هست. حتی سوزناک تر از آیه های سوره تکویر که مرحوم عبد الباسط با

 

قرائت های مختلف تکرار می کرد، مخصوصا که این آیه باشه:

 

بأیّ ذَنبٍ قُتِلَت

 

به کدامین گناه کشته شد؟

 

مثلا می ریم راهپیمایی تا آدم کشی های اسرائیل رو محکوم کنیم و از

 

حقوق بشر دفاع کنیم. ولی.... ؟

 

قاتل، چند سالشه ؟ بیست ساله.

 

نفهمیدم یه قلب سنگی چطوری تو دل یه بیست ساله جا گرفته. یعنی تو

 

این دنیا هیچ تفریحی غیر چاقوکشی نبود که سرت رو باهاش گرم

 

می کردی؟

 

باز هم داستان هابیل سر به راه و قابیل سرکش.

 

یه نگاهی به این سه سال اخیر میاندازم.

 

فقط یه مثال از هر سال:

 

دو سال پیش شاهرگ یه جوون تو یه محله زده شد. قاتل: هجده ساله.

 

پارسال تو یه محله دیگه رفقای یه جوون حجله شو سیاهپوش کردن. دلم

 

لرزید وقتی دیدم خودشون با موتور دنبال حجله راه افتادند برای مشایعت.

 

قاتل: پانزده ساله.

وفعلا منتظره تا به سن قانونی اعدام برسه تا قصاص بشه.

 

و امسال هم یه جوون دیگه قربانی شد.

 

چه فرقی می کنی کجایی باشه؟

 

آلت قتاله: در همه موارد چاقو.

 

انگار این سریال تموم شدنی نیست.

 

چه باید کرد؟ آیا هیچ چاره ای غیر از تحلیل کارشناسی وجود نداره؟

 

چرا به بچه هامون یاد ندادیم که قرآن بخونند:

 

ولاتَقتُلوا النَفسَ التی حرَّمَ اللهُ إلّا بالحقِّ

 

و انسانی را که خدا محترم شمرده، به قتل نرسانید، مگر از روی

 

استحقاق.*

(سوره انعام/آیه 151)

 

یه سؤال دیگه هم هست که مدام فکرم رو آزار میده:

 

چرا مغازه دارای محل فقط تماشا کردن؟ چرا قاتل رو لو ندادند؟ چرا اصلا

 

نریختن رو سر قاتل و نگرفتنش؟ ملاحظه دوستی با پدر و مادر قاتل؟ یا

 

شاید باز هم مسأله پان ایرانیسم و پان ترکیسم و پان افغانیسم و

 

پان عربیسم و ...دست و پاشونو بست؟

 

اگه شما دوست قاتل بودین چه واکنشی داشتین؟ لوش می دادین؟

 

اگر برادر یا پدر و مادر قاتل بودین چی؟

 

اجرای عدالت یا حفظ قرابت؟

 

این شعار نیست. سفارش قرآن هست. خودتون به این آدرس برید تا پیداش

 

کنید:

 

سوره نساء/آیه 135                      و سوره مائده: آیه8

 

پیشنهاد می کنم اول خوب فکر کنید و بعد برچسب نقطه چین به این

وبلاگ و نویسنده اش بزنید.

 

یه نکته دیگه:

 

حق تعالی می فرماید:

 

اگر بمیرید یا کشته شوید، به سوی خدا محشور می شوید.**

 

سوره آل عمران/ آیه 158

 

استادمون در حاشیه این آیه گفته بودند: کسانی که کشته می شوند و

 

به مرگ غیر طبیعی از دنیا می روند، زمان رجعت، دوباره زنده می شوند تا

 

آن عمری را که خداوند برایشان معین کرده است سپری کنند و به مرگ

 

طبیعی بمیرند.

 

این یک نکته که برای من خیلی جالب بود.

 

شاید فردا که بیدار بشم دیگه از این ناراحتی ها خبری نباشه.

 

 

*************************************

 

* هم چنین آیه 93 از سوره مبارکه نساء:

 

« و کسی که انسان مؤمنی را از روی عمد به قتل برساند مجازات او دوزخ

 

است در حالی که جاودانه در آن می ماند و خداوند بر او غضب می کند و او

 

را از رحمتش دور می سازد و عذاب عظیمی برای او آماده ساخته است».

 

**« و لـَئِن مُتـُّم اَو قُتِلتُم لَإلیَ اللهُ تُحشَرون».

 

نوشته شده در یکشنبه ۱۸ تیر ،۱۳۸٥ساعت ۱۱:٤٩ ‎ب.ظ توسط رضوان مرادی نظرات () |


Design By : Night Skin

PageRank