ب مثل باران

تمثیلات

 

اگر کسی در ته چاهی - که صد متر عمق دارد - باشد، یک طنابی به

 

دستش بدهند و او را تا پنجاه متری بالا بکشند، یعنی پنجاه متر مانده تا

 

برسد بالا، پنجاه متر هم زیر پای اوست. این طناب چه قدر برای او اهمیت

 

دارد؟ اگر این طناب شل بشود، از بالا پرت می شود پایین. این طناب، بند

 

جان اوست.

 

نماز مثل همان طناب است، برای آن ها که نمی دانند کجای عالمند. آن

 

کسی که یک متر با آن طناب آمد بالا می گوید: اگر طناب پاره شد، فقط یک

 

متر سقوط می کنم، خیلی خطر ندارد، ممکن است پایم کمی درد بگیرد. امّا

 

علی علیه السلام که 99 متر آمده و آن بالا بالاست، می گوید: من اگر این

 

طناب را رها کردم، صد متر می افتم. این است که بیشتر می ترسد. آن ها

 

که بالا هستند به این طناب اهمیت بیشتری می دهند، خیلی سفت تر آن را

 

می گیرند؛ امّا آن ها که پایین هستند، برایشان چندان اهمیّتی ندارد که

 

محکم بگیرند. کسی که ته چاه خوابیده اگر طناب از دستش هم دررفت،

 

عیبی ندارد، شاید متوجه هم نشود. هر چه از ته چاه فاصله بگیرد و بالاتر

 

بیاید اهمیت این طناب بیشتر می شود و آن را محکم تر می گیرد.

 

 

کتاب: هزار و يک نکته از نماز

 

نوشته شده در پنجشنبه ۱۸ خرداد ،۱۳۸٥ساعت ۱۱:۱٢ ‎ق.ظ توسط رضوان مرادی نظرات () |


Design By : Night Skin

PageRank